برای باغبان
گلی را که با عشق در زمین کاشتی،
و با امید آبیاری کردی،
و به نور شناساندی،
شکوفا شد و رو به سوی نور برد؛
و در این راه
تنها تو بودی که صدای بالیدنم را شنیدی
و تنها چشمان تو بود که مرا در لحظه شکفتنم می دید
تنها تو بودی که چرخش وجودم را به سوی نور نظاره کردی
و باغبانی تو بود که مرا گل رویاند
تنها امید تو بود که ایستادنم را در برابر خورشید می ستود؛
به خاطر همه ی مهربانی هایت .... سپاس
روزت مبارک ای باغبان ذهن و اندیشه ام!
+ نوشته شده در سه شنبه دوازدهم اردیبهشت 1385ساعت توسط گل آفتابگردان
|
