گل آفتابگردان

در وادی بی بهـار خواهم رویید

در قلب شبان تار خواهم رویید

از هجــر تو من در آتشـم ، لیک

از آتش انتــظار خواهـــم رویید

گلی را که با عشق در زمین کاشتی،

و با امید آبیاری کردی،

و به نور شناساندی،

شکوفا شد و رو به سوی نور برد؛

و در این راه

تنها تو بودی که صدای بالیدنم را شنیدی

و تنها چشمان تو بود که مرا در لحظه شکفتنم می دید

تنها تو بودی که چرخش وجودم را به سوی نور نظاره کردی

و باغبانی تو بود که مرا گل رویاند

تنها امید تو بود که ایستادنم را در برابر خورشید می ستود؛

به خاطر همه ی مهربانی هایت .... سپاس

روزت مبارک ای باغبان ذهن و اندیشه ام!

می تازی، همزاد عصیان!

به شکار ستاره ها رهسپاری،

دستانت از درخشش تیر و کمان سرشار

اینجا که من هستم

آسمان، خوشه کهکشان می آویزد،

کو چشمی آرزومند؟

.

.

.

در جنگل من ، از درندگی نام و نشان نیست.

درسایه- آفتاب دیارت،قصه "خیر و شر" می شنوی.

من شکفتن ها را می شنوم.

و جویبار از آن سوی زمان می گذرد.

تو در راهی.

من رسیده ام.

اندوهی در چشمانت نشست، رهرو نازک دل!

میان ما راه درازی نیست: لرزش یک برگ.

سهراب سپهری- فراتر