وب نوشت ادبی یک شیمیست
می آید
آرام آرام
خوشبوتر از خورشید
با دامنی پر از شکوفه می آید
از لابلای جنگل وحشی
و قلب باغچه ها
از خیال بهار مالامال
بهار
فصل درنگ عاطفه در کوچه باغهاست.
سلمان هراتی
بهاری باشید و سال نوتون مبارک!
خداوندا !
تو را سپاس از آنرو که تبعیدی زمینمان کردی...بی فرصت گناه و عصیان، بودن معنی نداشت!
تو را سپاس که می توانم آزادانه در برابر چشمانت گناه کنم!چرا که چشم امیدم بر بخشایش توست.
تو را سپاس که گاهی ناچارم اشک بریزم تا بیاموزم که لبخندهایم را ارج نهم.
سپاس به خاطر فراموشی که تلخی ها را از خاطرم محو می کند.
سپاس به خاطر ناتوانی ام که کمک می کند توانایی ها را فراموش نکنم.
سپاس به خاطر شکست ها و زمین خوردن ها که دوباره برخاستن را به من می آموزند.
تو را سپاس به خاطر رفتن های بی بازگشت ، چرا که در هر رفتنی امید وصالی ابدی است.
سپاس به خاطر همه آن چه که از من دریغ داشتی، چرا که همیشه چیزی هست که به خاطر رسیدن به آن محتاج تکاپو باشم!
سپاس به خاطر زخم هایی که می خورم و بدی هایی که می بینم ،از آنرو که می آموزم چگونه دیگری را ببخشایم.
سپاس که گاه می توانم انکارت کنم تا از یاد نبرم که در برابرت تا چه اندازه حقیرم!
خداوندا! تو را سپاس که هستم!
صبحدم گلی در آتش می سوخت.
به گرداگردش زبانه های آتش در اهتزاز بود
و نوای قهقهه اش در میان شعله ها
توان ریختن آبی بر آتش را از دیگران گرفته بود
سوخت و
سوخت و
سوخت
تا در شعله و نور محو شد...
*
از آن همه شعله خاکستری بر جای نماند!
ای گمشده ی من!
آیا دوباره باز توانمت شناخت
در این مه غلیظِ دود و دیوار
آیا دوباره دلم را
که در سراچه ی چشمانت
به جا گذاشته بودم
باز خواهم یافت؟
آیا تو را خواهم یافت؟
