گل آفتابگردان

دراشک غرقه ام امشب، کسی نمی داند

                    دل داده ی غمم امشب، کسی نمی داند

تنـهــا بـــهـــانه ی بودن تویی و من بی تو

                    دل رفتــه از کفم امشب ،کسی نمی داند

پایــم اسیــــر ماندن و دل وامـــــدار عشق

                    زنجیـــری تنــــم امشب ، کسی نمی داند

لیـــلای پر تغــزّلــم و دل بسته ی تو شدم

                    مجنون ترین منـم امشب، کسی نمی داند

در آتش شبـــانه ات افتــــاده ام،نگــر برمن

                    زندانــی تبـــــــم امشب، کسی نمی داند

بردار شعر تــــــرم را از آشیـــــانه ی اشک

                    دریای روشنــــــم امشب، کسی نمی داند

شعری سروده ام اکنون، تا بنگـریم که من

                    ازتو پُـــــرَم، پُـــرَم امشب ،کسی نمی داند

به گونه ی ماه نامت

زبانزد آسمانها بود

و پیمان برادری ات

              با جبل نور

چون آیه های جهاد ،

              محکم

             ***

تو آن راز رشیدی

که روزی فرات

           برلبت آورد.

وساعتی بعد

           در باران متواتر پولاد

بریده بریده

           افشا شدی

و باد

    تو را با شام خیمه گاه

                        در میان نهاد

وانتظار در بهت کودکان حرم

                        طولانی شد

تو آن راز رشیدی

        که روزی فرات

                       بر لبت آورد

وکنار درک تو

کوه از کمر شکست!

سید حسن حسینی

به چهارسمت اصلی خواهم رفت

سراغ تو ونگاههایت.

شمال که نیستی،

به جنوب نرسیده ام هنوز.

اما خیال می کنم

جایی حدود طلوع تو را بیابم.

خدانکند

حوالی غروب گم شده باشی.

_{امیر آقایی}

نه آب،

نه خاک،

مرا روح تو آفرید.

نه سیب،

نه گندم،

مرا وعده ی تو فریفت.

نه آدم،

نه حوّا،

مرا عشق تو زمینی کرد.

نه دوزخ،

نه بهشت،

مرا در خانه ی قلبت مسکن ساز!

................................................................................................... 

       *نه سیب، نه گندم، آدم فریب نام تو را خورد...