گل آفتابگردان

مرا به میهمانی چشمانت دعوت کن

وبرایم گلدانی بیاور

      می خواهم

      دلم را بکارم

      تاجوانه بزند

هروقت که

      پیچک سبز دلم

      تمام خانه ام

راگرفت

فریاد خواهم کرد:

      نگاه کن!!

      - تمام خانه ام همرنگ چشم توست.

فریبا شش بلوکی

با تو بودن خوبست
و كلام تو
 مثل بوي گل در تاريكي است
مثل بوي گل در تاريكي وسوسه انگيز است
 بوي پيراهن تو
 مثل بوي دريا نمناكست
مثل باد خنك تابستان
 مثل تاريكي خواب انگيزست
گفتگو با تو
مثل گرماي بخاري و نفس هاي بلند آتش
 مي برد چشم خيالم را
تا بيابان هاي دورترين خاطره ها
 كه در آن گنجشكان بر سنبل گندم ها
اهتزازي دارند
كه در آن گل ها با اختر ها رازي دارند
نوشخند تو
 مي برد گرگ نگاهم را
تا چراگاه چالاكترين آهو ها
 مي برد آرزوي دستم را
تا نهان مانده ترين گوشه اندام تو
 اين پهنه پاك زيبا
مثل دريايي تو
انده انگيز و غرور آهنگ
 مثل درياي بزرگ بوشهر
كه پر از زورق آزاد پريشانگرد است
مثل زورق پر از مرد است
 مثل ساحل كه پر از آواز ست
 مثل دشتستان
كه بزرگ و بازست
 تو ظريفي
مثل گلدوزي يك دختر عاشق
 كه دل انگيز ترين گلها را
روي روبالشي عاشق خود مي دوزد

با تو بودن خوبست
تو چراغي من شب
كه به نور تو كتاب تن تو
و كتاب دل خود را كه خطوط تن تست
 خوش خوشك مي خوانم
 تو درختي من آب
من كنار تو آواز بهاران را
 مي خندم و مي خوانم
 مي گريم و مي خوانم

 با تو بودن خوبست
 تو قشنگي
مثل تو مثل خودت
مثل وقتي كه سخن مي گويي
مثل هر وقت كه برمي گردي از كوچه به خانه
 مثل تصوير درختي در آب
روي كاشتانه در چشمان منتظرم مي رويي

منوچهر آتشی

دانه بـــودم، خواب بودم خوابِ خواب        خفته دردنیـــــــای بی رنگ و لعاب

چشم من بر رو شنی ها بسته بود         دانه ام از ظلمت شب خستــه بود

آتشـی آمد به جانـــــــم برنشست         نور آمـد ظلمــت شب را شکســت

خانه ی من خلـــوتی نمنــــاک شد         نور، سوی هجـــــرتم از خــاک شد

نام شمس و نور تابـــــم بـــرده بود         آفتــــــابی دانه ام را خــــــوانده بود

ســرزدم برسنـگـــــها راهی شدم          همــــــــره دنیای بی خوابی شدم

رو به سوی نورکـــــردم، گل شدم          همـــــــدم پروانه و بلبــــــــل شدم

صبح ،چشمــم رو به سوی نور بود         شب، غمـــــم از هجر او پرشور بود

آفتابی بود و دشت و بیشـــــه ای          من گـــــل نازک تن بی ریشــــه ای

برگـــهایم رنگ از خورشیـــــــد برد          سینــــــه ام درشام هجر او فســرد

با حضـــورش خانه ام را باغ کــــرد          آتش هجـــــــرش دلـــــم را داغ کرد

چشــــم من جز روی زیبایش ندید         عشـــــق آمد در وجــــــود من پدید

چشم در چشم و دلم رو سوی او          بار بستـــــــم؛ مقصــــد من کوی او

گردش چشمم به رویش خیره بود          عشـــق ما یک آتش دیرینـــــــه بود

دائمـــــا رویم به سمـت نـــــور بود         زندگی بی او شـــبی دیجـــــور بـود

قصه عشقــــم به عالم شد خبــر          من به سـوی نور می کردم سفـــــر

عاقبت عشقم به وصلش دررسید          نورگشــــتم، کس اثر از گــــــل ندید

من اسیر آفتـــــــابی گشتـــــه ام          عاشق خورشـــیـد نابی گشــته ام

آفتــــــاب زندگی بخشم بتـــــــاب          تابمــــانم من گـل رو بآفتــــــــاب

اگر می خواهید پروردگارتان را بشناسید، معماها را کنار بگذارید.

                                          در پیرامونتان بیاندیشید؛            

"او" را همبازی کودکانتان خواهید یافت

درحالی که دستهای خود را در آذرخش گشوده است

وبا باران بر زمین فرود می آید.

خوب بنگرید!

تا پروردگارتان را ببینید.

لبخند "او" در غنچه ها و شکوفه هاست

وچون برخیزد،

به وسیله ی شاخه های درختان دست تکان می دهد!

جبران خلیل جبران

*****************

استشمام بوی خوش عید در پایان یک میهمانی بزرگ ،

 لطافت مطبوعی به دلهای منتظر هدیه می کند.

عیدتان مبارک!

درسوگ مرد مردان

ازدرد می گدازم.

اشکی نمی فشانم.

شعری،نمی توانم!

.....

اینجا هزار صاعقه افتاده است.

اینجا هزار خورشید،ناگاه

خاموش گشته است

اینجا هزار مرد،نه،صدها هزار مرد

از پادرآمده است!

درسوگ مرد مردان

ازدرد می گدازم

آن جان تابناک نباشد؟

باور نمی کنم.

.......

می رفت برج و باروی بیداد بشکند.

می رفت توده های پریشان خلق را

از تنگنای رنج اسارت رها کند.

**

اهریمنان عالم،

              همداستان شدند!

توفان و سیل و موج و تلاطم

شمشیر می زدندکه: تاراج!

فریاد می کشید که:

                 -"مردُم!"

در دره های شرق

خودکامگان ظلمت

خورشید را به بند کشیدند

خورشیددر قفس!

چون شیر می خروشید

 شعری نمی توانم....

ف.م