گل آفتابگردان

این روزها که می گذرد، هرروز

احساس می کنم که کسی در باد

                          فریاد می زند

احساس می کنم که مرا

از عمق جاده های مه آلود

یک آشنای دور صدا می زند

آهنگ آشنای صدای او

مثل عبور نور

مثل عبور نوروز

مثل صدای آمدن روز است

آن روز ناگزیر که می آید

روزی که عابران خمیده

یک لحظه وقت داشته باشند

تا سربلند باشند

وآفتاب را  

             در آسمان ببینند........

آن روز پرواز دست های صمیمی

در جستجوی دوست

                            آغاز می شود.......

روزی که آسمان

در حسرت ستاره نباشد

روزی که آرزوی چنین روزی

محتاج استعاره نباشد

ای روزهای خوب که در راهید!

ای جاده های گمشده در مه!

ای روزهای سخت ادامه!

از پشت لحظه ها به در آیید!

ای روز آفتابی!

ای مثل چشم های خدا آبی!

ای روزآمدن!

ای مثل روز، امدنت روشن!

این روزها که می گذرد ، هر روز

در انتظار آمدنت هستم!

اما

با من بگو که آیا، من نیز

در روزگار آمدنت هستم؟

قیصر امینپور

اولین اندیشه ی خداوند ، فرشته بود.

اولین سخن او ،انسان.

آن هنگام که خداوند مرا پرتاب کرد،سنگریزه ی کوچکی بودم در این دریاچه ی شگفت انگیز.

آرامش آن را بر هم زدم زیرابر روی سطح آب آن ،دایره های بی نهایتی به وجود آوردم.

ولی هنگامی که به اعماق دریاچه رسیدم،بی نهایت آرام شدم.

اگر چشمانت را نیک بگشایی و بنگری،در هر سیمایی رخ خود را خواهی دید.

و اگر گوش هایت را بگشایی و بشنوی،در هر صدایی ،صدای خود را خواهی شنید.

هر گاه زیبایی را آواز دهی،حتی در بیابان جواب خواهی یافت.

عشق،واژه ای از نور است،که دستی از نور،آن را بر صفحه ای از نورنگاشته است.

هنگامی که به خورشید پشت می کنی،چیزی جز سایه ات نمی بینی.

تنها کسانی که درقلب خودرازی دارند،می توانندرازهای نهفته ما را به یقین دریابند.

جبران خلیل جبران

نان را از من بگیر،اگر می خواهی،

هوا را از من بگیر،اما

خنده ات را نه.

...

عشق من، خنده ی تو

در تاریک ترین لحظه ها می شکفد

و اگر دیدی ، به ناگاه

خون من بر سنگفرش خیابان جاری است،

بخند، زیرا خنده ی تو

برای دستان من

شمشیری است آخته.

...

بخند برشب

برروز،برماه،

بخند بر پیچاپیچ ِ

 خیابان های جزیره،بر این پسر بچه ی کمرو

که دوستت دارد،

اما آنگاه که چشم می گشایم و می بندم،

آنگاه که پاهایم می روند و باز میگردند،

نان را ،هوا را،

روشنی را ، بهار را،

از من بگیر

اما خنده ات را هرگز

تا چشم از دنیا نبندم.

 بیایید با هم دعا کنیم:

خدایا مرا شایسته ی آن کن

تا به همنوعانم که در سراسر دنیا

درفقر و گرسنگی به دنیا می آیند

و می میرند،خدمت کنم.

خدایا امروز با دستهای ما

روزی عشق،آرامش و سرور به آنها بخش.

خدایا مرا معبر آرامشت کن

تا آنجا که نفرت هست،عشق جاری سازم

آنجا که خطا هست،بخشایش بگسترم

آنجا که جدایی هست، وصل بیافرینم

آنجا که لغزش و دروغ هست،حقیقت بیاورم

آنجا که تردید هست،ایمان بنا کنم

آنجا که ظلمت هست، نور بتابانم

و آنجا که اندوه هست،شادی منتشر کنم.

خدایا،مرا موهبت آن اعطا کن تا به جای آسودن

به دیگران آسایش بخشم

و به جای آن که دیگران درکم کنند،درکشان کنم

وبه جای آن که عشق دریافت کنم،عشق بورزم

زیرا با فراموش کردن خویش است که می توان به هر چیز رسید.

با بخشایش است که بخشوده می شویم

وبامردن است که زندگی ابدی می یابیم.

آمین!

دوستت می دارم

امّا خوش ندارم که مرا در بند کنی

       بدان سان که رود

                         خوش ندارد

                                در نقطه ای واحد، از بسترش اسیر شود

آبشار باش، یا دریاچه

ابر باش یا بند آب

تا آبهای رودخانه ی من

از صخره های آبشار تو بگذرد

                               و به راه خود برود

تا آبهای رودخانه ی من

در دریاچه ی تو گرد آید

پس آنگاه از لبریز تو بگذرد

                             و به راه خود برود

تا آبهای رودخانه ی من

زمانی در پس بند آب تو بماند

پس آنگاه از آن سرریز کند و بگذرد

تا آبهای رود خانه ی من

بخار شود و ابر تو آن را اندکی زندانی کند

پس آنگاه باران بشود و ببارد

                           و آزادانه به سرچشمه های نخستینش باز گردد

دوستت می دارم

اما نمی توانی مرا در بند کنی

همچنان که آبشار نتوانست

همچنان که دریاچه و ابر نتوانستند

                               و بند آب نتوانست...

پس مرا دوست بدار

                       آنچنان که هستم :

                                   "لحظه ای گریز پا"

و بپذیر مرا آنچنان که هستم

و خود دریا باش

                        دور چون دریا

                        ژرف چون دریا 

                                            تا خویشتن را در تو فرو بارم!...

می گویی من چون سیمابم

                                    لغزان

                                          که گرفتنم نا ممکن است

و خود، سیماب پیش از آن که سیماب باشد

                 نگاهی عاشقانه بود

                                       درخشان

                                                  در چشمانی عاشق

و محبوبش جهان

می کوشید تا نگاهش را دربند کند

                           ودر معدنی سخت منجمد کند

پس آیا دیگر سیمابی می بود؟!

                                      *

محبوب من !

آیا نمی بینی ، مویز

                          کوششی است مأیوسانه

                                       برای دربند کردن دانه ی انگوری گریز پا!

                                      *

پس مرا دوست بدار

                        آنچنان که هستم

و در به بند کشیدن روح و نگاه من

                                                  مکوش!

و مرا بپذیر آنچنان که هستم

بدان سان که دریا می پذیرد

                                    همه نهرهارا که همواره به سوی او خیزانند

                                                                      و در دل او ریزانند

مرا بپذیر

                    به سان آبشارها،بند آبها،دریاچه ها

و بدان که چگونه راهم را

                               به سوی پذیرش بی نهایت،

                                                                   می یابم.

گل آفتابگردان و
نمازِ آفتابش

به شب و
به ابر و
به ظلمت
نشود دَمی بر او گُم
دلِ اوست قبله یابش!

 از دفتر "غزل برای گل آفتابگردان"   دکتر شفیعی کدکنی

Des Menschen Wert Kann niemand erkennen

Der nicht selbst Hitze und Kälte litt

Johann Wolfgaung Von Goethe

تنها آن کس قهرمانان را به حق خواهد ستود،که خود دلیرانه جنگیده باشد،

زیرا تا کسی سرد و گرم روزگار را نچشیده باشدقدر مردان ارزنده را نداند.

( یوهان ولفگانگ فون گوته –دیوان شرقی)

چقدر پرواز

این آسمان به آن پهناوری نیست

که من اوج بگیرم

اگر راضی نیستم به پرواز

از شکستگی بالم نیست

از تنگی آسمان است

آسمان جای خورشید است

که بالهایش را چیده اند

من از این پرواز سیر شده ام

دشنه راتا دسته در قلبم فرو کن

من برای مردن آفریده شده ام.

علی نجفی

عشقت را هرگز باز گو نکن!

عشقی که هرگز به زبان نیاید

مثل نسیم ملایم ساکت و نامرئی می گذرد

وهمه چیز را بر سر راه خود

تکان می دهد

من عشقم را به زبان آوردم

و قلبم را برای او گشودم

سرد ولرزان با ترسی مرگبار

و او رفت...

بعدها مسافری بر سر راهش پیدا شد

ساکت و نامرئی،مثل باد

و او،

عشق این مسافر را پذیرفت

نه،هرگز عشقت را باز گو نکن!

(ویلیام بلیک)

پرنده ی سرمازده بر من فرود آی!

دانه ی گندمی

که در راهم گم کردی

در قلبم

خوشه کرد.

  (شمس لنگرودی)