گل آفتابگردان

عشق آمد و دردم از جان گریخت

خود در آن دم که به خواب می رفتم.

آغاز از پایان آغاز شد.

تقدیر من است این همه ،یا سرنوشت توست

یا لعنتی است جاودانه؟

که این فروکش درد

خود انگیزه ی دردی دیگر بود؛

که هنگامی که به آزادی عشق اعتراف می کردی

که جنازه ی محبوس را

از زندان می بردند.

احمد شاملو –مرثیه های خاک

شبی در محفلی ذکر علی بود              شنیدم عارفی فرزانه فرمود

اگر دوزخ به زیر پوست داری                  نسوزی گر علی را دوست داری

اگر مهر علی در سینه ات نیست           بسوزی گر هزاران پوست داری

اگر دست علی دست خدا نیست           چرا دست دگر مشکل گشا نیست

ولادت حضرت علی(علیه السلام) و روز پدر مبارک.

حکمت درختی است که در قلب می روید و بر زبان میوه میدهد.

حضرت علی(علیه السلام)

ای زن غمگین!

زخمت را خوب پنهان کن

که باران های او آغاز شده است

و پوشش و جامه

                      و گوشت تو را

                                          می درد

                                 *

ای زن غمگین!

لبخندت را خوب ترسیم کن

که شیطنت کودکانه اش

به کشف غم های تو

                         پر داخته است...

                                 *

آه ای زن غمگین!

طنین خنده هایت را

                          مراقب باش

زیرا او نمی داند

                      که تو به چه اندازه تنها و بی طراوتی

                      و سر انجام

                                    در گذر درهم شکستنی

و تو می دانی

که او به چه اندازه پراکنده و از هم گسستنی است

و سرانجام

           زلزله ها

                          از سرزمین او نمی گذرد!

                                *

آه ای زن غمگین!

از عشق حذر کن

                       و از مومیایی شدن!

و دهان بند سکوت را برکن

                                بی آن که فصاحت را از دست بدهی.

و برجای خود درنگ کن

برفراز ریسمان کشیده

                               در میانه ی خواستن و نا خواستن

                               در سیرک متحجّر زمان.

و باید که اشک تو چون عرق دلقکان باشد

                                                    رنگین

                                                           با سرچشمه ای مرموز

(غادةالسمان-در بند کردن رنگین کمان)

ذهنم زمستانی است

اما در قلبم

بهار ابدی جاری است.

(ویکتور هوگو)

اوج عشق آزادی است، آزادی محض و

هر پیوند که آزادی را از بین ببرد بی ارزش است.

لنگر نمی کشم!

با تو به بیرق و بادبان و دکل،

نیازم نیست

دریای باریک و ظالم مرگ،

باتو چه آسان

فتح کردنی است!

(رابرت گریوز –شاعر انگلیسی)

گفتی که دوست داری

به راههای عمیق دشتها بنگری

به آن راههای پرطراوت

که عابران ناشناس بسیار ی از  آنها گذشته اند...

راه های دیگری نیز وجود دارند

راههای پیچ در پیچ درون دشت قلب ما،

که بیشتر رهگذران قدیمی آن

امروز گم هستند و ناپیدا...

کودکان تنها،همسران سپید موی

مردان   و زنانی که دیروز جوان بودند

و دوستانی که زمانی در کنار ما بودند...

جای قدمهای آنهاهنوز در دشت قلب ماست

در سالگرد عبورشان

نگذاریم که این جاده ها

مطرود و خالی بمانند،

به دنبال مسافری باشیم هرچند غریب،

هرچند پرشتاب،

اما کسی که لحظه ای از جاده ی قلب ما بگذرد...

....

...دستان گشاده ات را به سویم

                                      دوست می دارم

اما از این دام،دانه ی گندم رؤیاها را

                                      برنمی چینم

                                      که بالهای زنان را دیده ام

                                      -آنان که تو را عاشق شدند-

                                      که همچون شمع آب گشتند

                                      تا لبانشان به دانه های دام تو رسید...

                                         *

سرورم!داخل شدن به قلب من

                                       دشوار است

زان رو که بیرون شدن از آن

                                       نا ممکن!

در عشق تو زندگی می کنم

همانگونه که علفها در دریا

باهر موج که می آید

دوباره متولد می شوم

و با هر موج که می گذرد

غرق می شوم

جان سرشار از رویایم را در تو خالی می کنم

با قلب تو می تپم

فرمانبردار جان توام

(سارا تیز دیل)

از میان تمام نواهای زمینی

نوایی که به دور ترین نقطه در آسمان راه می یابد،

موسیقی موزون قلب عاشق است.

عشق رود زندگی در جهان است.

میندیش که با دیدن جویباری کوچک،

یا با رسیدن به نخستین چشمه حقیر،

عشق را شناخته ای.

تا آن زمان که از میان صخره های خارا نگذری ،

و جویبار را گم نکنی،

و مرغزارها را پشت سر نگذاری

و جویبار را نبینی که هر آینه گستر ده و ژرف تر می گردد،

تا آنجا که کشتی ها بر پهنه آن پیش می رانند،

تا به فراسوی مرغزار پا ننها ده ای و به اقیانوس بی انتهانرسیده ای،

تا تمامی گنجها را به اعماق این اقیانوس نسپرده ای،

در نخواهی یافت که عشق چیست.

هنری وارد بیچر(از کتاب صدای سخن عشق)

رسم زندگی این است

یک روز کسی را دوست می داری

وروز بعد تنهایی

به همین سادگی!

او رفته است

و همه چیز تمام شده است

مثل یک مهمانی

که به آخر می رسد

و تو به حال خود رها می شوی

چرا غمگینی؟

این رسم زندگی است

تو نمی توانی آن را تغییر دهی،

پس تنها آوازی بخوان!

این تنها کاری است که از دست تو برمی آید،

 آوازی بخوان!

(رابی نویل-شاعر انگلیسی معاصر)

 می خواهم که به من پاسخ دهی

حتی اگر بد حرف میزنم

تمام چیزهایی را که تا کنون گفته ام

فراموش خواهند شد

هر چند برای من

از این شعر یا هر شعر دیگر ارزشمند ترند

می خواهم گوش کنی!

حتی اگر بد حرف می زنم

به من گوش بده!

نه در شعرم

بکه در اشکهایم

نه وقتی بهترین هستم

بلکه وقتی بدترینم!

(آدریان ریچ –شاعر آمریکایی)

آهسته

آرام،دستت را بر من بگذار

و همچون روزگارت

              مرا سخت مفشار

              که در میان انگشتانت در هم میشکنم

بیش از این نزدیک میا

بیش از این دور مرو

               همان جا که هستی

                                  خفته باشی آرام

               که بالین تو

                                یکی از دریچه های دل من است.

اگر در سرزمین عجایب زندگی می کردم

بهتر از این بود!

در واقعیت

 من و تو با هم غریبه ایم

و در رویای من یکرنگ و صمیمی

نه در واقعیت می توانم به تو نزدیک شوم

و نه در رویاهایم از تو دور

اگر در سرزمین عجایب زندگی می کردم

از این بهتر بود...

آیا این حس غریب عشق است؟

به من بگو

آیا این عشق است؟

اگر برای تو شعری عاشقانه بخوانم

این شعر تا ابد با تو خواهد زیست

حتی وقتی که من دیگر نباشم

یا وقتی که دیگر میان ما عشقی نباشد

شعر عاشقانه بیشتر از آدمها می ماند

عاشقانت تو را ترک می کنند

اما شعر عاشقانه

همیشه با تو خواهد بود

پس بگذار برایت شعری عاشقانه بخوانم!

شعری از اعماق جان ،

که مرا به یاد تو آورد...

امشب شنیدم که در خواب گریه می کردی.

مگر خواب بد می دیدی؟

آیا کسی به خوابت آمد

و تو را به گریه انداخت؟

با من از رویایت بگو،

حتی اگر من در آن سهمی نداشته باشم

می دانم که هیچ کس

به اندازه ی من تو رادوست ندارد

و هیچ کس به اندازه ی من

از اشک تو در خواب هراسان نیست،

بگو با من!

چه کسی هر شب به خوابت می آید؟

چه کسی تورا به گریه می اندازد؟

با من از رویایت بگو

و یقین داشته باش

که عشق من حتی در خواب

از تو مراقبت خواهد کرد!

(روسی و فراست)

گل آفتابگردان روبه نور مي چرخد و آدمي رو به خدا ما همه آفتابگردانيم اگر آفتابگردان به خاك خيره شود و به تيرگي ديگر آفتابگران نيست آفتابگردان كاشف معدن صبح است و با سياهي نسبت ندارد.

اينها را گل آفتابگردان به من گفت و من تماشايش مي كردم كه خورشيد كوچكي بود در زمين كه هر گلبرگش شعله اي بود و دايره اي داغ در دلش مي سوخت .
آفتابگردان به من گفت: وقتي دهقان بذر آفتابگردان را مي كارد مطمئن است كه او خورشيد را پيدا خواهد كرد. آفتابگردان هيچ وقت چيزي را با خورشيد اشتباه نمي گيرد. اما انسان همه چيز را با خدا اشتباه مي گيرد.
آفتابگردان راهش را بلد است و كارش را مي داند. او جز دوست داشتن آفتاب و فهميدن خورشيد كاري ندارد. او همه زندگيش را وقف نور مي كند. در نور به دنيا مي آيد و در نور مي ميرد نـــــــــور مي خورد و نور مي زايد.
دلخوشي آفتابگردان تنها آفتاب است. آفتابگردان با آفتاب آميخته است و انسان با خدا بدون آفتاب آفتابگردان مي ميرد بدون خدا انسان.

آفتابگردان گفت: روزي كه آفتابگردان به آفتاب پيوندد ديگر آفتابگرداني نخواهد ماند و روزي كه توبه خدا برسي. ديگر ((تويي)) نمي ماند و گفت من فاصله هايم را با نور پر مي كنم. تو فاصله ها را چگونه پر مي كني؟

آفتابگردان اين را گفت و خاموش شد. گفت و گوي من و آفتابگردان ناتمام ماند. زيرا كه او در آفتاب غرق شده بود.
جلو رفتم بوييدمش بوي خورشيد مي داد. تب داشت و عاشق بود خدا حافظي كردم داشتم مي رفتم كه نسيمي رد شد و گفت: نام آفتابگردان همه را به ياد آفتاب مي اندازد . نام انسان آيا كسي را به ياد خدا خواهد انداخت؟

آنوقت بود كه شرمنده از خدا رو به آفتاب گريستم .....

عرفان نظر آهاری

به نقل از وبلاگگلهای آفتابگردون

قیل المجنون :" اَتُحِبّ ُ لیلی؟ " قال:"لا" قیل :"و کَیفَ ذاک؟" قال :"اِنَّ المحبة ذَریعةُ

الوُصلة، فَإذا وَقََعَتَ الوُصلة، إِرتَفَعَت الذَریعَة

تورا دوست دارم

نه فقط به خاطر آنچه هستی

بلکه برای آنچه که هستم

وقتی من با تو هستم!

دوستت دارم

به خاطر بخشی از وجودم

که تو با عشق پروراندی

بدون تماس

بدون حرف

بدون نشانه

تنها باحضورت

با این که بودی

خودت بودی

و این معنای راستین عشق است!

(روی کرافت-شاعر معاصر انگلیسی)

مادر

تاج از فرق فلک برداشتن

جاودان آن تاج برسر داشتن

در بهشت آرزو ره یافتن

هر نفس شهدی به ساغر داشتن

روز،در انواع نعمتها و ناز،

شب بتی چون ماه در بر داشتن.

صبح ،از بام جهان چون آفتاب،

روی گیتی را منور داشتن

شامگه،چون ماه رویا آفرین،

نازبر افلاک و اختر داشتن!

چون صبادر"مزرع سبز فلک"

بال دربال کبوتر داشتن

حشمت و جاه سلیمان یافتن،

شوکت و فر سکندر داشتن.

تا ابد در اوج قدرت زیستن

ملک هستی را مسخّر داشتن؛

برتو ارزانی، که ما را خوش تر است

لذّت یک لحظه مادر داشتن.

فریدون مشیری

کتاب تشنه طوفان

یکی از نمادهای مقدس مسیحیت،تصویر پلیکان است.دلیلش ساده است:پلیکان هر گاه هیچ غذایی برای خوردن نیابد ،منقار خود را در گوشت اش فرو می برد تا بچه هایش را غذا بدهد.

استاد می گوید:ما اغلب قادر نیستیم برکتی را که دریافت کرده ایم درک کنیم. بارها نمی فهمیم خداوند برای سیر نگاه داشتن روح ما چه می کند.

داستانی درباره ی پلیکانی وجود دارد که در یک زمستان سخت،گوشت خودش را در اختیار فرزندانش گذاشت و خود را قربانی کرد.وقتی سرانجام از ضعف درگذشت، یکی از جوجه ها به دیگری گفت:"بالاخره راحت شدیم!دیگر داشتم از خوردن غذای تکراری خسته می شدم!"

از کتاب مکتوب پائولو کوئلیو

و این منم

زنی تنها

در آستانه ی فصلی سرد

در ابتدای درک هستی آلوده ی زمین

و یأس ساده و غمناک آسمان

و ناتوانی این دستهای سیمانی.....

.....ایمان بیاوریم

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

ایمان بیاوریم به ویرانه های باغهای تخیل

به داسهای واژگون شده ی بیکار

و دانه های زندانی...

...ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد.........

از فروغ

من گل آفتا بگردانم           از رخت روی برنگردانم

غیر سیمای آسمانی تو               چهره ی دیگری نمی دانم 

دست بر آسمان و پا در گل            پای کوبانم و سر افشانم

ای تو آغاز و ای تو انجامم                ای تو پیدا و ای تو پنهانم

جز تو یاری دگر  نمی خواهم        جز تو نامی دگر نمی  خوانم

عطش من، گواه آتش توست            جرعه ی آتشی بنوشانم

میهمان سرای هر که شوم             در سرا پرده ی تو مهمانم

گر نبینم تو را نمی رویم               گر نبینی مرا  نمی مانم

تو گل و نور و دشت وبارانی           من گل دشت نوربارانم

شعر از عداد عادل

خدایا بندگانت شکر نعمت تو کنند ومن شکر بودن تو

چرا که نعمت بودن توست.